Keep calm – I quit my job!

I quit my job!

Midden in de corona tijd stuurde ik de brief. It was official! Zoveel weken later zou ik geen vaste overeenkomst meer hebben bij het agency waar ik sinds vorig jaar werkte.

Spannend? Ja natuurlijk! Zeker, gezien de onzekerheid die de rest van het jaar (en misschien zelfs langer…) nog zal heersen door de C-crisis.

Ik had een hele tijd eerder eigenlijk de beslissing al genomen om m’n contract te beëindigen. Dus een verrassing was het niet. Ik voelde al even dat ik meer energie voelde om een andere richting uit te gaan.

Maar toen… Toen kwam de fameuze aankondiging op 13 maart over de crisis en werd de vraag gesteld of ik toch niet tot einde jaar wilde blijven.

Toch maar best op zeker spelen…

Mijn eerste reactie: ‘Ah ja, dat lijkt de meest verstandige beslissing, dan doen we dat maar. Toch maar best op zeker spelen…’

Ook mijn omgeving vertelde me om vooral aan te pakken wat ik kon. Het was nu geen tijd om kieskeurig te zijn.

Na elke meeting die ik vanaf toen deed, voelde het alsof er een knoop in m’n maag zat. Een knagend gevoel dat nog een hele tijd erna bleef nazinderen. Ik voelde de energie telkens zo uit m’n lichaam verdwijnen.

Waarom? Het stroomde gewoonweg niet meer. Dit was niet meer m’n pad.

Zoveel weken terug toen ik besloot had besloten om het contract te stoppen, hadden m’n intuïtie en gevoel een zucht van opluchting gelaten. Ze werden eindelijk gehoord – ze mochten er weer zijn! Ze waren met enthousiasme begonnen aan het uitstippelen van hun nieuwe avontuur en stonden klaar om op weg te gaan met kaart, kompas en rugzak in de aanslag… En toen liet ik hen in de steek.

Ik liet mijn intuïtie in de steek

Wat was er gebeurd? Mijn angst om ‘niet genoeg’ te hebben en de ratio om ‘verantwoordelijk’ te zijn hadden me ge-highjacked. M’n intuïtie en gevoel stonden er teleurgesteld naar te kijken…

Dit werd me even later plots glashelder toen ik in een teammeeting zat. Hoe meer tijd er verstreek in die meeting, hoe meer m’n lijf begon te verstijven. Dat knagende gevoel in m’n buik riep met volle kracht: ‘NEE’!

En vanuit een meta-positie zag ik vanuit een zalige innerlijke rust wat me te doen stond. Het leek zo eenvoudig.

Ik kan weer ademen

Sindsdien voelt het alsof ik weer dieper kan ademen.

Sindsdien voelt het alsof de ideeën vanzelf komen.

Sindsdien voelt het alsof er zo veel mogelijk is.

En m’n gevoel en intuïtie? Die zijn weer blij dat ik mee met hen op avontuur ga – ook al zijn er nog zoveel gebieden op de kaart ongekend.

Liefs,

Charissa

Related Articles

Responses

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *